Za rzeczy pozostawione nie odpowiadamy – czy to zgodne z prawem?

Oddając przedsiębiorcy rzecz w posiadanie – w codziennym życiu często można spotkać się z informacją, że przyjmujący “nie ponosi za nią odpowiedzialności”. Dotyczy to przykładowo sytuacji, gdy przekazujemy odzież do szatni w dyskotece, kawiarni, bawialni dla dzieci czy też w innym miejscu użyteczności publicznej. Takie sformułowanie jest w oczywisty sposób pozbawione podstaw prawnych. Jeśli zgodnie z obowiązującym w danym miejsce regulaminem – konieczne jest pozostawienie odzieży, to z chwilą jej przekazania w sposób choćby dorozumiany dochodzi do zawarcia umowy przechowania, która została uregulowania w przepisach Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że przechowawca przyjmuje na siebie określone obowiązki oraz ponosi odpowiedzialność za utratę lub uszkodzenie przyjętej rzeczy. Zawarcie umowy przechowania nie wymaga żadnej określonej formy. Często wręcz umowa przechowania dochodzi do skutku w sposób dorozumiany, konkludentny, poprzez pozostawienie – oddanie na przechowanie rzeczy pod opiekę przechowawcy (tak uznał w szczególności Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn akt VI ACa 1189/13).

Zgodnie z art. 837 Kodeksu cywilnego – przechowawca powinien przechowywać rzecz w taki sposób, do jakiego się zobowiązał, a w braku umowy w tym względzie, w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności. Za przechowanie rzeczy przechowawcy przysługuje wynagrodzenie, chyba, że z treści umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się on do przechowania rzeczy bez wynagrodzenia. Wynagrodzenie to może być również elementem całościowego wynagrodzenia za podstawową usługę świadczoną przez przechowawcę np. w postaci biletu wstępu na dyskotekę.

Jeśli w trakcie przechowania dojdzie do uszkodzenia lub utraty rzeczy, to przechowawca będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz składającego odszkodowania w oparciu o art. 471 Kodeksu cywilnego (niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania umownego).

Wobec powyższego – wszelkie komunikaty informujące, o tym że osoba przyjmująca w danych okolicznościach rzecz na przechowanie nie ponosi odpowiedzialności są bezskuteczne i nie są wiążące dla konsumenta. Ponadto mogą stanowić klauzule niedozwolone i naruszać zbiorowe interesy konsumentów.

Dodaj komentarz

  Obserwuj  
Powiadom o